Arturo Martini (1889-1947)

Giuditta e Oloferne (1932-1933)

Martini worstelde met zijn waardering voor de klassieke sculptuur tegenover de abstractie van zijn tijd. Hij besefte dat hij zich moest verhouden tot zijn eigen tijd, maar de abstractie was voor hem een dood pad. In zijn beste beelden integreerde hij de klassieke sculptuur in een eigen beeldtaal en blies hij op die manier de betekenis van de klassieke sculptuur nieuw leven in op een moment dat beeldhouwers van zijn tijd daarvan afstand namen. In ‘Judith en Holofernes’ gaf Martini sober maar doeltreffend de spanning van het Bijbelse verhaal weer.

In 1960 kreeg het beeld een ereplaats midden op het gazon en daar is het altijd blijven staan. Het is omringd door andere mensfiguren. Op het gazon zien we dunne berken en eiken. Achter de bank staat een spar bij het bordje van het beginpunt van de ‘7 stappen’. Daaronder groeit klein springzaad.

Vervolg ecologische wandelroute>>>

Arturo Martini (1889-1947)